سیره عملی و رفتاری, نقش اجتماعی, نقش تربیتی و ارشادی

حضرت محمد (ع) ایجاد روح گذشت و فداکاری

حضرت محمد (ع) ایجاد روح گذشت و فداکاری

سیره عملی، و رفتار و معاشرتهای اجتماعی آن حضرت مملو از مهر و رحمت و عطوفت است، نسبت به همه مردم حتی نسبت به بچه ها دلسوز و مهربان بود، تا جائی که آن حضرت لقب پدر یتیمان گرفت.
پیامبراکرم (ص) روزی برای خواندن نماز عید فطر از منزل خارج شد، دید بچه ها همه لباس نو بر تن دارند و با یکدیگر بازی می کنند و شاداب و خندان هستند، ولیکن در کنار این بچه ها بچه ای که لباس کهنه و پاره پاره ای به تن داشت گریه می کند.
رسول اکرم (ص) نزد بچه آمد و فرمود:
ما لَک تَبْکی و لا تَلْعَبُ مَعَ الصبْیان.
چرا گریه می کنی و با بچه ها بازی نمی کنی؟
بچه که آن حضرت را نمی شناخت، عرض کرد ای مرد عرب شما را با من چه کار و کاری با من نداشته باش، زیرا پدری داشتم در فلان جنگ اسلامی شهید شده است، مادری داشتم با شوهر دیگری ازدواج نموده، مال مرا خوردند و مرا از خانه بیرون کرده اند، نه غذا و لباس دارم و نه خانه ای که به آن پناه ببرم، و لیکن دیدم این بچه ها با کمال شادمانی با همدیگر بازی می کنند، پدر دارند مادر دارند خانه و کاشانه ای دارند: از این جهت غم و اندوه من تازه شده و گریه می کنم.
رسول اکرم (ص) از این ماجرا بشدت ناراحت شده و دست بچه را گرفت و به او فرمود: اَما تَرْضی آنْ اَکونَ لَک اَباً وَ فاطِمَه اُخْتاً وَ عَلی عَماً وَ اْلحَسَنُ وَ الْحُسَین اِخْوَتَین.
آیا راضی نیستی که من پدر تو دخترم فاطمه خواهر تو و علی عموی تو و حسن و حسین برادران تو باشند.
این بچه یتیم گفت چگونه راضی نباشم یا رسول الله (ص) . پیامبر اکرم (ص) او را بسوی خانه برد و لباس نو به او پوشانید، غذا به او داد وکاملاً موجب خوشحالی او شد.
بچه یتیم با لبهای خندان از خانه بیرون آمد و به سوی بچه ها دوید، بچه ها گفتند تو اَلان گریه می کردی چطور شد که اکنون سرور و شادمان هستی! بچه یتیم گفت: من گرسنه بودم سیر شدم، برهنه بودم لباس نو به تن کردم، یتیم و بی پدر بودم اکنون پدری دارم چون رسول خدا (ص) ، خواهری دارم چون فاطمه زهرا «س» ، عموئی دارم چون علی مرتضی (ع) و برادرانی دارم چون حسن و حسین (ع) .
بچه ها گفتند: کاش پدران ما همه در این جنگ کشته می شدند و چنین افتخاری نصیب ما می شد که نصیب تو شده است.
این بچه یتیم به سرپرستی و حمایت رسول خدا (ص) زندگی می کرد، تا اینکه آن حضرت از دار دنیا رحلت نمود، هنگامی که خبر رحلت آن حضرت به گوش بچه رسید، گوئی آسمان بر سر وی خراب گردید، از خانه بیرون آمد، ناله و فریادش بلند شد، خاک بر سر خود می ریخت و می گفت اینک یتیم شدم، اینک غریب گشتم.(۸)
گذشت و فداکاری آن حضرت آن قدر فراوان است حتی در مکه مکرمه هنگامی که حضرت بوسیله ناپاکان اجتماع آن روز اذیت و آزار فراوانی را متحمل شدند و بعد از فتح و پیروزی مکه بدست سپاه عظیم اسلام، پیامبراکرم (ص) در یک جمله زیبائی
همه آنها را مورد عفو و بخشش خود قرار می دهد و خطاب می کند به آنها و چنین می فرماید: اِذْهَبُوا اَنْتُمُ الطُلَقاء.(۹)
یعنی هر کجا که می خواهید بروید چون همه شما آزادید. این نشانه ایجاد روح گذشت و فداکاری است که درباره رسول اکرم (ص) آمده و پیروان آن حضرت هم باید دارای چنین ایثار و گذشت باشند.
(۸)- راهنمای بهشت.(۹)- سیمای پر فروغ محمد «ص» ، ص ۱۴۷٫

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *