از دیدگاه قرآن

شناخت انبیا در قرآن

هم زبانی با امت
نخستین مطلبی که به تکرار در قرآن آمده، این است که پیغمبر هر امتی باید از خود آن امت و همزبان «۲» با او باشد، تا او را به خوبی بشناسند و از سوابقش، اخلاق و افکارش، اطلاعات و آرزوهایش آگاه باشند که به طور نمونه، به آیات سوره شعراء از آیه ۱۵۰ به بعد «۳» می توان نگریست. بنابراین اگر ناشناسی در میان قومی ادعای نبوت کند، ولو به صورت ظاهر، معجزه ای هم نشان دهد، نباید به او اعتنا کرد.
غریبی گرت ماست پیش آورددو پیمانه آب است و یک چمچمه دوغ
برگرفته از کتاب وحی و نبوت در پرتو قرآن نوشته آقای محمد تقی شریعتی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *