از دیدگاه قرآن

حسن سابقه پیامبران در قرآن

هیچ پیغمبری نباید پیش از نبوتش آلوده به کفر و شرک باشد لا یَنالُ عَهْدِی الظَّالِمِینَ «۱» و نیز از هر نوع اعمال و اخلاق ناپسند که موجب انزجار و تنفر مردم گردد، یا مخالفان و عیبجویان بتوانند به آن وسیله وی را نکوهش و سرزنش کنند و حتی از معایب و نقایص جسمی و بیماریهای نفرت آور، مانند پیسی و خوره (برص و جذام) باید منزه و مبرا باشد و نیز لازم است که از حیث کمال جسمی و روحی و فضایل اخلاقی، ممتاز و برگزیده و نیکوکار و برتر و بالاتر از جمیع اهل زمانش باشد و مخصوصا باید به امانت و ایمان و تقوا و زهد، یعنی بی اعتنایی به دنیا معروف و مشهور باشد. اینها مطالبی است که قرآن مکرر در ستایش انبیا و خاندانشان به آنها توجه داده است «۲» و به ویژه قسمت اخیر را دیدیم که آیات سوره شعرا، برنامه عموم انبیا معرفی می کند که آنها از مردم با تکرار و اصرار می خواهند که تقوا پیشه کنند و در این راه پیرو آنان باشند و همچنین خود را فرستاده ای امین می خوانند که انتظار هیچ گونه پاداش و مزدی از مردم ندارند.
برگرفته از کتاب وحی و نبوت در پرتو قرآن نوشته آقای محمد تقی شریعتی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *