از دیدگاه قرآن

انتظار ظهور پیامبران در قرآن

پیش از این دیدیم که امیر المؤمنین علیه السّلام در ضمن اوصاف انبیا فرمود: «به هر پیغمبر سابقی نام پیغمبر بعد وحی می شود و هر پیغمبر بعد را پیغمبر سابق معرفی می نماید.» حتی زمانی که علم نجوم رواج و اهمیتی داشته است، سلاطین بزرگ از منجمان می خواسته اند تا آینده آنها را استکشاف کنند و از آنان ظهور پیغمبر آینده را به نام معارض و مبارزی سرسخت برای خود می شنیده و در صدد چاره برمی آمده اند. داستان فرعون و شنیدن خبر موسی و جدا کردن مردان و زنان بنی اسرائیل از یکدیگر و سر بریدن اطفال بی گناه، معروف است و عین این قضیه، درباره «۳» نمرود و ابراهیم نقل شده است. خوشبختانه هر یک از امور مربوط به انبیا، اگر درباره سایرین به جهت بعد زمان و فقدان اسناد موثق، مشکوک به نظر آید، درباره پیغمبر اسلام، شواهد و مدارک غیر قابل تشکیک و تردید، فراوان دارد.
______________________________
(۱). سوره بقره، آیه ۱۲۴٫
(۲). با عبارات اصطفی، اجتبینا، کل من الاخیار تا فضلنا هم علی العالمین.
(۳). تفسیر المیزان، ج ۷، ص ۲۱۶٫
وحی و نبوت در پرتو قرآن، ص: ۲۶۲
قرآن کریم صراحت دارد که اهل کتاب، در نتیجه اخبار پیغمبران پیشین، آن بزرگوار را مانند فرزندانشان می شناختند و قبلا دیدیم که همه معاصرانش منتظر بعثت جدید بودند و همه جا گفتگوی آن در میان بود و نیز طبق روایات، مقارن ولادت هر یک از پیغمبران بزرگ، حوادث و وقایع شگفت آوری رخ می دهد. «ارهاصات» که در حقیقت بیدار باش برای مردم زمان است، مانند پدید آمدن ستاره ای عجیب، برای مجوس «۱» در ولادت عیسی علیه السّلام و فرو ریختن کنگره های ایوان کسری، خاموش شدن آتشکده فارس، خشک شدن دریاچه ساوه و نشانه های دیگر، در تولد خاتم پیغمبران صلّی اللّه علیه و اله «۲».
برگرفته از کتاب وحی و نبوت در پرتو قرآن نوشته آقای محمد تقی شریعتی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *