از دیدگاه اندیشمندان و بزرگان

ترجمه نامه لنکولن در ترویج اسلام

بعد العنوان- من نمی خواهم داستانی از گذشته برایتان نقل کنم، بلکه آنچه را با چشم خود دیده ام می نویسم؛ امروز در اروپا جنبشی محسوس، بالاخص در میان جوانان دانشگاهی به منظور تبلیغ اسلام پدید آمده و انجمنهای بسیاری تشکیل شده است، ولی از همه آنها شگفت آورتر، جمعیتی است که مردم آن را «گروه دعوت و تبلیغ» نامیده اند، ولی خودشان اسمی برای خود انتخاب نکرده اند و معتقدند که آنها مسلمانانی هستند که ضرورت و لزوم دعوت به خدا آنها را گرد آورده است. اما اینکه گفتم شگفت آور و عجیب هستند، برای این است که بر خلاف جمعیتها، انجمنها و سازمانهای دیگرند. اینها اسم ندارند، صندوق، رییس، بودجه معین، دفتر، منصب و مقام برای افراد و از این قبیل چیزها که همه جمعیتها دارند، برایشان نیست. در عین حال چنان نظم دقیق و انضباط محکمی در میانشان حاکم است که نظیر ندارد. اعضا و افرادی بدون هیچ تعهدی، به اندازه ای از دسترنجی که با عرق جبین و زحمت بازو فراهم کرده اند، سخاوتمندانه پول می دهند که از بودجه تبلیغی مملکتی متجاوز است، کمتر پایتختی یا شهری است که مبلغان اینها به آن نرسیده باشند، اینها به آنچه تمدن جدید آن را خوب یا بد معرفی کرده، اعتنا نمی کنند. هر چه در اسلام خوب است، در نظر آنها خوب و آنچه در این دین بد است، در نظرشان بد می باشد، اهمیتی به ظواهر و تجملات نمی دهند، بسیار ساده و در زندگانی قانعند، رفتارشان از نفاق و تظاهر و حقه بازیهای دیپلماسی خالی است، اینها نمی گویند، مگر آنچه خود انجام می دهند و مردم را دعوت نمی کنند، مگر به آنچه خود بر آن مواظبت دارند.
این جمعیت سد بسیار عظیمی در مقابل تبلیغات مسیحی و در برابر مؤسسات تبشیری هستند، مؤسساتی که بودجه های هنگفتی در راه تضعیف ایمان مسلمانها و
وحی و نبوت در پرتو قرآن، ص: ۴۰۵
منحرف ساختنشان از راه راست به مصرف می رسانند. اینها در مراکز الحاد و بی دینی و فسق و فجور و بی بند و باری چنان راهی برای دعوت اسلامی گشوده اند که به وصف درنمی آید، در فرودگاهها، میدانهای عمومی، مغازه ها، ایستگاههای راه آهن و سایر اماکن عمومی، اذان می گویند و حتی دانشجویان رشته های مختلف هندسه، علوم طبیعی، فلسفه جدید و غیرها نماز را جز به جماعت نمی خوانند، کسی که در اجتماع اینها در منچستر، بیرمنگام، شیفیلد و دیوزیری و غیرها حاضر شود، تصور می کند در یک جزیره اسلامی در خارج بریتانیا حضور یافته است، زیرا می بیند گفتگو از پاکی و پاکدامنی و ذکر و نیایش و مجاهده در راه خدا است و نیز خود را در اجتماعی می یابد که هیچ مصلحت مادی و هیچ غرض و هدفی جز اعلاء «کلمه اللّه» و ثبات بر حق و تجرد از شهوات، آنها را مجتمع نساخته است. وقتی شخص افرادی از پیر و جوان انگلیسی را می بیند که دوش به دوش برادران دینی عرب و پاکستانی و هندی و آفریقایی خود ایستاده، نماز می خوانند، در شگفت می ماند و روحش به پرواز می آید.»
برگرفته از کتاب وحی و نبوت در پرتو قرآن نوشته آقای محمد تقی شریعتی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *